Mijn leven staat stil
alsof de wereld zachtjes verdwijnt
De pauzeknop ingedrukt
alles bevriest…
geen beweging, geen geluid
geen traan die echt wil vallen
De stem waar ik steeds heen kon,
het hart dat mij droeg…
jij…
bent er niet meeer
Je zetel blijft leeg,
als een schrijn vol stilte
Geen antwoord meer,
geen belletje,
geen kaartje vol liefdevolle woorden
Toch hoor ik je fluisteren
tussen de stiltes door
‘ga verder
vind de playknop terug
Leef,
en wees nog meer
dan je ooit had durven dromen’
Leave a Reply