Ik draag een glimlach
die niet meer van mij is,
woorden van troost
terwijl mijn binnenste schreeuwt om stilte
Ik ben moe
op een manier die slaap niet heelt
mijn hart loopt leeg
zonder dat iemand het ziet
Elke dag speel ik de rol,
de sterke, de luisterende,
de rots in andermans storm…
maar zelf zink ik
in mijn eigen zee.
Ik voel me nutteloos,
een schaduw in een kamer vol licht,
een fluistering in een wereld
die alleen schreeuwt.
Hopeloos…
alsof elke stap vooruit
toch weer achteruit trekt
Alsof ik mezelf kwijt ben
in een doolhof zonder uitgang
En toch…
sta ik hier
voor hen
voor iedereen behalve mij
Mijn handen vangen tranen,
mijn schouders dragen lasten
terwijl ik zelf
in stilte breek
Misschien is dat kracht
of misschien weet ik gewoon niet meer
hoe ik moet stoppen
Leave a comment