Niet netjes
niet stil

Ik tril
maar ik ga

Kwetsbaar is geen keuze
het is hoe het eruit ziet
als ik niet meer lief tegen mezelf

mijn stem kraakt
schuurt langs mijn keel
maar het komt eruit
eindelijk

Genoeg geslikt
genoeg ‘is goed’
genoeg mezelf in stukken gehakt
om te passen

Dit is een grens
geen suggestie
geen vraag
geen ‘misschien’

hier sta ik
rommelig
onaf
echt

Durf is niet mooi
het bloedt een beetje
het beeft
maar het blijft

Ik neem ruimte
niet omdat het mag
maar omdat ik er ben